مىبينيد وجود اين مصحف [ با آن ويژگيها ] ارتباطى با مسألهء افزايش و كاستى در متن قرآن ندارد . در حديث دوّم مىخوانيم : « كسى نمىتواند ادعا كند كه همهء قرآن ، ظاهر و باطنش نزد اوست مگر جانشينان [ پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ] » . حديث سوم چنين است : « از جمله دانشهايى كه به ما ارزانى شده تفسير قرآن و احكام آن است . » در حديث چهارم امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : « من به كتاب خدا از اول تا آخرش آن‌چنان آگاهى دارم كه گويا قرآن در كف دستم قرار دارد . » در حديث پنجم مىگويد : « دانش همهء كتاب - به خدا سوگند - نزد ماست . » و در حديث ششم در تفسير « وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ » « 1 » مىفرمايد : « ما را قصد نموده است » . اين حديثها بيش از اين دلالت ندارند كه علم به همهء كتاب ؛ يعنى علم به ظاهر و باطن آن فقط در اختيار اهل بيت است ، چرا كه « اهل خانه از اندوخته‌هاى درون خانه آگاهترند » زيرا وقتى پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله شهر دانش بود - به اجماع مسلمانان - آنان دروازه‌هاى آن شهر باشكوهند كه ديگران را به آن‌جا رهنمون مىشوند . اين است محتواى اين احاديث شريف و « كلينى » كه به خوبى مفاد و جايگاه سخنان امامان عليهم السّلام را مىشناسد آن را در جاى مناسب خود ذكر كرده است . در نتيجه نسبت مخالفت به او چيزى جز بىانصافى و قول زور نيست . خداوند نبخشد كسانى را كه به آسانى سخن بدون علم مىگويند .

--> ( 1 ) . رعد ( 13 ) آيه 43 : « و كسى كه علم كتاب نزد اوست . »